Het structureel falen van ons schoolsysteem

Door BeefHazard op dinsdag 07 oktober 2014 23:54 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 3.674

Het is alweer even geleden sinds ik nog een blogje schreef. In de tussentijd is een hoop gebeurd maar jankblogs zijn niet mijn ding dus wees gerust. Het is goed me even te concentreren op andere dingen dus een blog schrijven komt heel goed uit.

Voor nieuwe leden van Tweakers of mensen die al gewoon zijn vergeten wie ik ben: Ik ben een 16-jarige 5VWO-scholier. Een scholier die zijn best doet productief te zijn en te functioneren binnen de grenzen van een systeem dat al jarenlang niet meer werkt.

Dat is een stevige uitspraak, dat weet ik. Ik zal deze blog gebruiken om aan de hand van drie pijnpunten uit te leggen waarom ik vind dat het hoog tijd wordt om landelijke vernieuwingen door te voeren in het schoolsysteem. Na het in elkaar klappen van de Tweede Fase in 2007 zijn we weer terug in een systeem waarvan men in 1998, ruim 16 jaar geleden, al vond dat het veranderd moest worden.

Urennorm

Een van de meest belachelijke maatregelen om het onderwijs mee te controleren. Wij moeten tegenwoordig voeldoen aan een urennorm. Schijnbaar heeft men ooit bedacht dat leerlingen heus wel beter worden als we er maar gewoon meer uren tegenaan stampen. Dit resulteert in lessen waarin niks gebeurt en vakken die rieken naar totale onzin.

Een goed voorbeeld hiervan is CKV. CKV staat voor Culturele en Kunstzinnige vorming. Wat houdt het in? Knutselen en verslagen schrijven. Per periode moeten we twee zogenoemde culturele activiteiten doen. Dit kan zijn het bezoeken van een museum, het bekijken van een film, een stad bezoeken of bijvoorbeeld een theatervoorstelling bezoeken. Het klinkt heel mooi en idealistisch gezien is het natuurlijk ook absoluut nuttig om leerlingen een bredere kijk op cultuur te geven. Maar als leerling in 5VWO, waar men verwacht dat ik zonder te blikken of blozen absolute functies oplos en de richtingsregels voor magnetisme toepas, sta ik op maandagmiddag te knútselen!? Belachelijk! Het is slechts een manier om meer uren te kunnen schrijven.

Een ander nadeel aan de urennorm is dat men de beschikbare tijd lang niet altijd efficiënt gebruikt. Met wiskunde ben ik op dit moment helemaal klaar tot de toets komt. In de les doe ik niets, er is niets meer te doen en ik begrijp de stof al goed genoeg. Ik had tijdens deze uren net zo goed vrij kunnen zijn of een andere les kunnen krijgen.

Lesuren

Een van de meest fundamentele delen van de middelbare school zijn lesuren. Alles dat er gebeurt, gebeurt in een lesuur. Maar werken lesuren wel? Kun je in 50 minuten wel degelijk concentreren? Een aantal scholen hebben dit idee al uit het raam geworpen. In plaats van 5 uur per week wiskunde te doen geven zij gewoon één of twee dagdelen wiskunde. 's Ochtends doet men aan wiskunde, 's middags wordt er Frans gedaan. Op die manier kun je beter in de stof komen en hoef je niet om de 50 minuten te schakelen. Dit zorgt ervoor dat je in plaats van 5x 50 minuten misschien alles in één dagdeel kan begrijpen. Lesuren zijn inefficient en de oplossingen liggen voor de hand.

Toetsen

Toetsen zijn stom! De wereld is beter zonder school!
Ik begrijp dat veel van mijn blog een beetje zo klinkt, maar toetsen zijn daadwerkelijk een van de meest stompzinnige ideeën die het Nederlandse schoolsysteem kent. Ten minste, in hun huidige vorm. We kunnen er natuurlijk niet omheen: Er zijn bepaalde richtlijnen om aan te voldoen en de enige manier om te testen of je hieraan voldoet is door te toetsen. De manier waarop deze toetsen worden afgenomen, echter, creeëren onnodig veel stress en geven een voordeel aan de betere planners of degenen met een gunstiger rooster.

Op mijn school ging het vorig jaar als volgt:
Je cijfer is opgebouwd uit P-toetsen, proefwerken en bonuspunten. P-toetsen zijn kleine toetsen waarvoor een cijfer behaald wordt. Dit cijfer krijgt een weegfactor en wordt met andere P-toetsen en het proefwerk verrekend. Bonuspunten kunnen behaald worden met kleine toetsjes. Stel je haalt een 7 voor zo'n toetsje, kan er bijvoorbeeld 0,2 punt bij je proefwerk komen. De school werkt met 4 periodes. Tijdens de periodes krijg je de stof uitgelegd en getoets door middel van P-toetsen, na de periode krijg je het proefwerk tijdens de proefwerkweek.

Dit jaar zijn de P-toetsen uit het programma geschrapt. Wat was het probleem? Leraren van bètavakken klaagden steen en been dat hun leerlingen constant woordjes aan het leren waren voor Duits of Frans. Hierdoor konden zijn amper nog les geven en waren leerlingen er met hun hoofd niet bij, zelfs al werden hun boeken afgenomen.

Hoe moeten toetsen wel?

Het grootste probleem met deze P-toetsen zit hem bij de talen. Als we het probleem even bij de oorzaak aanpakken zullen we dus een andere methode voor toetsing moeten verzinnen. Waarom geven we leerlingen niet een lijst met alle 2000 woorden die dat jaar geleerd moeten worden? De leerlingen kunnen zelf bepalen wat ze getoetst willen hebben en wanneer. Een slimme leerling gaat dus in de eerste drie weken gauw 400 woorden laten toetsen, er gebeurt dan toch helemaal niks. Op deze manier wordt de studielast alleen gegeven wanneer de leerling vindt dat hij dit kan dragen.

Freemiumterreur

Door BeefHazard op woensdag 16 april 2014 22:42 - Reacties (30)
Categorie: -, Views: 4.833

Het valt me de laatste tijd steeds vaker op. De vreselijke terreur van freemium-spelletjes. Mensen worden gemanipuleerd en geleid tot niet-rationele keuzes. Grote bedrijven die mobiele games ontwikkelen slaan geld uit de zakken van consumenten en kinderen en developers met goede ideeën voor games zien hun markt verdwijnen omdat niemand bereid is geld neer te leggen voor een spelletje.

Ik moest laatst met mijn vriendin oppassen op kinderen in haar buurt. Het meisje van 5 en het jochie van 8 jaar hadden allebei een iPad. Daarop speelden ze typische Facebook-style freemiumspelletjes, zoals Hay Day. Eén van de eerste vragen was natuurlijk of ik het ook speelde. Was dit een vraag omdat hij graag wilde weten of ik er goed in was? Nee, hij zou er voordeel bij hebben. Ik reageerde netjes dat ik geen tijd heb voor spelletjes. In de realiteit heb ik dat echt wel, maar dan op mijn PC en alleen spelletjes die ik in één keer kan kopen en in mijn bezit kan hebben. Ik lijk wel een oud mannetje, vinden sommigen.

Dat jongetje tekende voor mij hoe kinderen tegenwoordig opgroeien met het idee dat ze winst kunnen kopen. Zo werkt dat zo mooi op je iPad; je koopt gewoon wat muntjes, daarmee koop je in-game items en win je prachtige dingen. Scheelt je weer werk. Je denkt dat je geheel uit jezelf bedacht hebt dat je die muntjes maar ging kopen, maar dat is niet zo. Daar zit een gigantisch psychologisch mechanisme achter. Een freemium spelletje is één grote skinnerdoos.

Skinnerdoos? Wat is dat dan?
http://i.imgur.com/VlZ8AdZ.png
Dit is een skinnerdoos. Hiermee kon Burrhus Skinner in het begin van de twintigste eeuw een muis operant conditioneren. Hij kon het gedrag van de muis beïnvloeden door de keuzes te bestraffen of te belonen. Skinner liet een muis een paar dagen in een geluidsdichte doos zitten. Op een bepaald interval werd er een beetje eten in een traytje gegooid. De muis zou naar het traytje komen, het eten pakken en opeten. Zodra de muis al opstond bij het horen van het mechanisme dat het eten in het bakje gaat plaatsen, voegde Skinner een extra moeilijkheidsgraad toe. Hij plaatste een hendeltje dat omhoog gaat wanneer er eten in het bakje zit. De muis kan niet bij het eten zonder het hendeltje naar beneden te bewegen. De muis zal blijven opereren (vandaar operant) en vanzelf ontdekken dat dat hendeltje de sleutel is tot het krijgen van eten. De muis zal met alle kracht die hij heeft aan dat hendeltje gaan hangen om zo veel mogelijk eten te krijgen. Zie je de paralellen met freemium? Het spelletje geeft je heel veel lol, je bouwt iets, het ziet er leuk uit en dan moet je je vrienden uitnodigen, 20 uur wachten of betalen. Het hendeltje is in dit geval het betalen. Je gaat zo veel mogelijk betalen om meer plezier te krijgen.

Deze spelletjes zijn vreselijk slim in elkaar gezet. Er is bewust een exponentiele stijging gemaakt in de hoeveelheid lol die je hebt naarmate je vordert in het spel. Ze zorgen dat jij helemaal het gevoel krijgt dat je het fantastisch doet. Dat is het moment dat je muntjes of een andere nonsense-eenheid op zijn. Vrienden uitnodigen, wachten, of kopen zijn je opties. Als je gaat wachten is die lol weg - dat wil je toch niet? Vrienden lastig vallen doen helaas veel te veel mensen al. Het is voor het bedrijf het ideale compromis - er komen weer nieuwe gebruikers bij die ze precies op dezelfde manier kunnen conditioneren om microtransacties te doen. Je kunt niet winnen van een freemium-model. Je zult te allen tijde een pop in de poppenkast zijn van de maker.

Het lijkt heel erg onschuldig. Mijn buurvrouw, gepensioneerd, had een paar vragen aan mij over haar iPad. Natuurlijk eerst het ondertussen bijna routine geworden e-mailwachtwoordenspel gespeeld en daarna vertelde ze dat veel mensen met haar een spelletje wilden doen. Ik was verbaasd, tot ze het liet zien: Candy Crush invites op Facebook. Zij zag dat natuurlijk als een persoonlijke uitnodiging om ook Candy Crush te gaan spelen. Ik heb haar gelijk verteld dat het misschien wel erg leuk is maar dat het absoluut geen persoonlijke uitnodiging is en dat deze mensen die uitnodigingen gewoon versturen aan iedereen in hun Facebook-contactenlijst zodat ze zelf verder kunnen spelen.

Sla voortaan ook freemium-spelletjes over; je hebt meer plezier van een spel waar je misschien één keertje ¤1 aan uitgeeft (als je per se mobile games wilt spelen) dan aan een freemium-spel, hoe mooi het ook moge lijken. Je bent dan niet langer je eigen hoofd, je vrienden op sociale media en/of je portemonnee tot last.

Dit stuk zal vast bagger zijn, ik ben ernstig vermoeid maar ben toch gaan schrijven.

Hoe klein is een nanodeeltje?

Door BeefHazard op woensdag 02 april 2014 22:41 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 3.984

Ik moest voor school een stuk schrijven over de gevaren van nanotechnologie. Eerste stap? Uitleggen hoe klein een nanodeeltje wel niet is. Zeggen dat je het hebt over 1,0*10^-9 meter maakt niet echt duidelijk hoe belachelijk klein nano wel niet is. Daarom legde ik het even uit. Het is uiteraard in de wij-vorm geschreven want het was een groepsopdracht. En omdat jullie Tweakers ook niet vies zijn van wat wetenschappelijk gelul, plak ik het hier ook maar even. Komt 'ie

Hoe klein is een nanodeeltje nu eigenlijk? Klein. Als goede bèta’s zeggen wij dan: Een nanodeeltje is ongeveer tussen de 1 en 100 nanometer (1nm = 1*10^-9 meter). Spreekt dat tot de verbeelding? Nee.

Laten we het even inzichtelijk maken. Pak een voetbal, leg hem in je tuin en start Google Earth. Kijk eventjes uit het raam naar die mooie voetbal. Zoom in op je huis, bedenk waar die bal ligt en schat in hoe groot die bal ongeveer zou zijn op de satellietfoto. Zoom uit tot je de aarde vanuit de ruimte bekijkt. Die bal zie je niet meer. Sterker nog, je huis zie je niet meer. Je ziet je dorp niet eens meer. En pas als je heel goed kijkt zou je Nederland kunnen onderscheiden van de rest van de wereld. Onze aarde is gigantisch wanneer je het vergelijkt met die voetbal.

Laten we gaan rekenen om het wetenschappelijk te houden. We nemen een normale voetbal - maat 5. Het type waarmee de profvoetballers in bijvoorbeeld de Eredivisie spelen. Deze ballen hebben een diameter van zo’n 23 centimeter. Dat wil zeggen: 2,3*10^-1 meter. Onze aarde is zo’n 12742 kilometer in diameter. Dat wil zeggen: 12742000 meter. Wetenschappelijk gezegd: 1,3*10^7 meter. Dat betekent dat de diameter van de voetbal slechts 117,69*10^-9 ofwel één zeventienhonderdnegenenzestig miljardste deel is van de diameter van de aarde.

Laten we uitgaan van een nanodeeltje dan 1nm in diameter is. Dat nanodeeltje heeft dus een diameter van 1,0*10^-9 meter. Je voetbal is nog niet veranderd. De diameter daarvan is nog steeds 2,3*10^-1 meter. Dat betekent dat het nanodeeltje 14,35*10-9, één vierhonderdvijfenderdig miljardste van de voetbal is. De getallen komen natuurlijk niet exact uit maar op de schaal van de machten mogen wij uiteraard zeggen dat de verhouding sterk op elkaar lijkt. Een nanodeeltje staat tot een voetbal zoals een voetbal tot de aarde staat.

Minder!

Door BeefHazard op vrijdag 21 maart 2014 13:11 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 3.555

Minder!

Een woord, het zet heel Nederland op zijn kop. Van de hoofdredacteur van het RTL Nieuws tot de redacteur van NRC Handelsblad, de media kotsen Geert Wilders massaal uit. Men is hem zat. C'est ça. Dit was de lijn Geert, en die overtreed jij nu. Zo luidt de algemene opinie. De Speld kan zijn lol niet op.

Duizenden, tienduizenden aangiftes druppelen binnen. Zoveel zelfs, dat het OM geen idee meer heeft hoeveel het er nu precies zijn. Op Twitter is een rel ontstaan, veelal tussen mensen van Marokkaanse afkomst en slecht geïnformeerde PVV-aanhangers. De tranen biggelen mij over de wangen als ik de argumenten van PVV-aanhangers lees. Zijn deze mensen echt zo dom, of spelen ze het maar?

Ze zijn echt zo dom. Ze geloven echt dat Geert eventjes alle kutmarokkaantjes het land uit trapt en dat we dan weer in het Utopia leven waar we altijd geleefd hebben. Het zijn de Sjaak en Anita's die op de bank hangen omdat een Poolse truckbestuurder Sjaak heeft weggeconcureerd. Nieuw werk zoeken? Nee, we trappen die Polen eruit. Dan kan Sjaak weer zoals altijd lekker in z'n vrachtwagen rijden.

Terug bij Wilders. Een perfect uitgedachte strategie. Hij wist dat als hij dit zou zeggen, hij voor commotie zou zorgen. Dat heel Nederland over hem zou praten. Dat bloggertjes die geen fuck te zeggen hebben zoals ik over hem zouden praten. Dat wij van hem zouden walgen. Dat wij hem gingen vergelijken met Hitler. Laat ik daarmee beginnen. Ik ga Geerts plan helemaal uitvoeren. Ik heb het gevoel dat ik mensen daarmee kan laten zien wie hij echt is, hoe walgelijk hij is. En hoe hij ongelijk heeft. Maar dat zal dus vast niet.

Geert Wilders is de nieuwe Adolf Hitler. Een PvdA-politicus mag het niet zeggen. Ik wel. Ik vind dat Geert Wilders een bedreiging voor de samenleving is. Voor Nederland. Voor onze economie. Voor onze morele waarden. Hij ziet een probleem; er zijn mensen, vooral jongeren, die zich misdragen. Dat is helemaal waar. Ik ga niet zeggen dat er geen problemen zijn. Ik ga niet ontkennen dat deze kutkindertjes criminelen zijn. Ik heb een tijdje vrijwilligerswerk gedaan in een jongerencentrum. Geloof me, daar gaan dingen mis. Ze zijn vals. Ze misbruiken de faciliteiten van Nederland. Dat is helemaal waar. Ik kan me er ook aan ergeren. Maar de PVV zit er finaal naast. Waarom? Dat ga ik uitleggen.

Als je een probleem hebt, zoek je een passende oplossing die zo min mogelijk schade aanricht voor alle betrokkenen. Indien je last hebt van bepaalde jongeren die niet snappen hoe je met respect omgaat met andere mensen. Wat denkt Geert dat we moeten doen? De grenzen sluiten. De Gulden terug. De Marokkanen eruit. Uit de EU. Ik zal de gevolgen snel opsommen.
  • BNP Nederland daalt
  • Economie zakt in elkaar. Te veel werk, te weinig mensen
  • Sluiting haven Rotterdam, de grootste mainport en bron van circa 300.000 banen (bron)
  • Meer bezuinigingen want minder belastingbetalende mensen
  • Voortaan weer erg inefficiënt reizen want paspoortcontroles aan de grenzen
Wilders pakt bovendien een bevolkingsgroep. Dat is laag. Ik ken heel veel autochtone, blanke, Nederlandse kinderen die echt niet onderdoen voor hun Marokkaanse vrienden. Dat Marokkanen makkelijker te herkennen zijn vanwege hun huidskleur hoeft nog niet te maken dat zij allemaal het land uitgezet moeten worden. Als ik het anders formuleer draait eenieders maag om. Wilders wil een etnische minderheid deporteren.


Heel mooi beschreven allemaal, maar als je zelf niet oppert hoe het wél moet is dat nutteloos

Daarom vertel ik ook met plezier hoe het wél moet. Ik zag laatst op TV Eberhart van der Laan, burgemeester van Amsterdam, uitleggen waarom hij vindt dat het aan te pakken is. We moeten dit probleem bij de bron aanpakken. Symptoombestrijding is dom. We moeten ouders van deze kutkinderen coachen, ze leren hoe ze hun kind moeten straffen. Het kind leren respect te hebben voor anderen. Voor vrouwen. Het is goed mogelijk, we hoeven helemaal geen strenge Nazi-maatregelen te treffen. Zoek naar een vredige oplossing, dit probleem is zo groot nog niet. Als ouders weten hoe ze hun kind discipline aanleren worden het keurige jongens en meiden die onze samenleving draaiende houden.

Een boek dat je wél zou willen lezen

Door BeefHazard op woensdag 19 maart 2014 18:59 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 3.151

Mijn vriend Johan is een briljant mens. Misschien ken je hem wel van een open brief aan de NS die hij op Facebook plaatste en die prompt 13.000 likes kreeg. Hij is de eigenaar van damnfresh.com, waar hij originelee ideeën verzamelt. Zweverig? Nee, dat valt hier op Tweakblogs wel te vinden. Johan is bezig met een boek, eentje die je wél graag zou lezen, in tegenstelling tot boeken van handophouders of scheerproductpromoters. Ik laat jullie een klein stukje lezen:

Dat je als vrouw in de ochtend telkens weer tien minuten vrijmaakt om een gezond portie make-up op je gezicht te doen, ja, ik kan dat wel begrijpen. Wij mannen hebben het makkelijk inderdaad. Dagcrème is inmiddels vrij normaal geworden, mijn huid schreeuwt er na een douchebeurt om. Wie weet doen wij heren over een jaar of twintig ook wel aan een lichte vorm van oogschaduw. Met de nadruk op die lichte vorm, want of je nu een mannelijke of vrouwelijke make-up-bezit(s)ter bent, ga er toch alsjeblieft niet mee om alsof het de bedoeling is dat je je volledige gezicht hoort te verbergen. Een beetje make-up doet wonderen inderdaad, maar laat die wonderlijke verdwijntrucs echt maar aan je gemiddelde freelance goochelaar over. Pukkeltjes verbergen snap ik. Je huid flipt, jij flipt, je hele school- of werkdag flipt. Je moeder of partner zeurt ondertussen dat je echt minder chocolade moet eten, jij gooit die hormonen het liefst op de ferry naar Newcastle. Pukkeltjes zijn echter niet mijn punt. Ik doel meer op de situaties waarin je jezelf langzaam en steeds meer, jaar na jaar, wijsmaakt dat je niet volledig representatief bent zonder die bepaalde (te hoge) dosis aan poeder. Zie het als een oma'tje dat eenzaam op haar stoffige kamer acht suikerklontjes in haar koffie gooit. Op 16-jarige leeftijd begon ze onschuldig met slechts één klontje. Je raakt gewend aan je gewoontes, en doet er zonder dat je het doorhebt nog een schepje bovenop. Je kunt jezelf gek maken en gewend raken aan situaties. Ik hoop je iets te kalmeren, zelfs als het al resulteert in slechts een eenmalig poedertje minder. Gun dat huidje wat zon en laat je niet gek maken door advertenties waarin goed uitgelichte vrouwenhuiden eruit zien als gladde babykonten. En wat betreft die advertenties, marketing is in 82% van de gevallen gewoon heel kut, ik gebruik ook potjes wax met de nieuwwaarde van een gemiddeld Afrikaans dorp. Toch kunnen we die eeuwige schoonheidsuitingen niet de schuld blijven geven, we zijn er zelf bij. Ach, tegen wie praat ik nu eigenlijk? Eigenlijk draag ik deze pagina op aan dat ene meisje dat ik vanuit de tram zag, ze liep erbij alsof ze een aanslag op een beautybeurs overleefd had. Van top tot teen bedekt door overbodige poeders, eyeline-achtige pogingen en nog meer afwasbare schoonheid. Ik heb een zwak voor verzorgde lui, echt. Teveel van dat spul doet mij echter denken aan een dicht theaterdoek, zonder dat je daadwerkelijk op dat podium durft te staan.

Goede schrijvers bestaan, echt waar. Maar soms moet je wat beter zoeken.