Klassiek Natscheren - Een nieuw scheerforum!

Door BeefHazard op woensdag 01 april 2015 08:03 - Reacties (22)
Categorie: -, Views: 3.292



Remember the date? ;)

Superfoods. Goed voor je lichaam of slecht voor je portemonnee?

Door BeefHazard op zondag 29 maart 2015 23:36 - Reacties (26)
Categorie: -, Views: 3.269

Marketeers slaan een nieuwe slag met de 'ultieme' voeding

Deze blog is niet specifiek geschreven voor Tweakblogs. Oorspronkelijk schreef ik het voor mijn schoolexamen Nederlands, maar omdat ik er erg hoog mee scoorde en ik me de laatste tijd weinig kan bedenken om over te schrijven wilde ik het graag ook hier publiceren.

We schrijven 25 februari 2015 als ik ’s morgens het restaurant van mijn hotel in Chicago binnenwandel. Terwijl de ober voor mij een kop koffie inschenkt, vraagt hij mij of ik het nieuwe ontbijtmenu zou willen proberen. Het is samengesteld door een bedrijf genaamd SuperFoodsRX en het zou mij meer energie geven voor de dag die mij te wachten staat. Beleefd weiger ik en ik bestel Huevos Rancheros. Eieren en tortillas, dŠŠr heb ik zin in. Ik leef al gezond genoeg. Toch intrigeert dit nieuwe menu mij. Waarom zijn mensen zů geobsedeerd met gezondheid en waarom zijn deze superfoods in een mum van tijd zo vreselijk gestegen in populariteit?

Een goed zelfbeeld lijkt een unicum in deze tijd. Door de razendsnelle groei van moderne media kunnen marketeers hun beelden efficiŽnter verspreiden dan ooit. Graatmagere meisjes, vaak gephotoshopt, tonen nieuwe kleding. Deze beelden worden door miljoenen potentiŽle klanten bekeken. Het droombeeld voor veel tienermeisjes is om ůůk zo’n figuur te bereiken. Ze grijpen naarstig om zich heen naar manieren om af te vallen en om gezonder te leven. Hardlopen, yoga, elke dag naar de sportschool: ze proberen alles. Het is dus ook niet volstrekt onlogisch dat ze een nieuwe methode om gezonder te leven en meer af te vallen direct aangrijpen.

Slimme marketeers hebben hier gelijk op ingespeeld. Zij riepen de term superfoods in het leven. Zaden, noten en groenten vol met gezonde ingrediŽnten. Er worden de wildste claims gedaan. Zo zou kurkuma bijvoorbeeld kankercellen kunnen doden. Afgezien van het feit dat ook gootsteenontstopper kankercellen doodt in een Petrischaaltje, belooft het veel goeds. In de Jordaan kun je tegenwoordig zelfs tarwegras drinken zodat je gemakkelijk een kilo groenten binnen krijgt. Eťn shotje kost tweeŽnhalve euro maar hippe Amsterdammers geven hun geld maar al te graag uit aan deze voeding.

Toch lijken de effecten van het voedsel zelf wel mee te vallen. De resultaten die veel mensen behalen door het eten van superfoods lijken meer toe te schrijven aan hun eigen gezondere keuzes dan aan het eten. Dat bewees ook een Amerikaanse biologieleraar, die negentig dagen bij de McDonald’s ontbeet, lunchte en dineerde. Hij viel zeventien kilo af en zijn cholesterol zakte van 249 naar 170. Hij deed dit experiment om te bewijzen dat er niets mis is met ‘ongezond’ eten zolang je niet meer dan 2000 calorieŽn per dag eet en je genoeg beweegt.

Ondanks deze wetenschap blijven de bedrijven voor superfoods als paddestoelen uit de grond schieten. Men smijt graag met termen als ‘Een verstoorde zuur-base balans’ in de hoop dat mensen het idee krijgen dat hier degelijke wetenschap achter schuilt. Superfoods beginnen ook raakvlakken te vormen met homeopathie: veel alternatieve genezers wijzen graag op de wijde selectie zaden en bessen om ziektes als kanker mee te doen ‘genezen’. PatiŽnten nemen een gezondere leefstijl op en voelen zich wel degelijk beter, maar de ziekte groeit gestaag verder. Daarom waarschuwt Patricia Schutte van het Voedingscentrum ook: “Superfoods bestaan gewoonweg niet. Het wekt de indruk dat producten met dit label beter zijn dan het gewone groente en fruit, niets is echter minder waar.”

Als puntje bij paaltje komt zijn superfoods wel degelijk gezond maar echter niet op de manier waarop de marketeers het beloven. Gebruikers van superfoods zijn in de regel meer bezig met hun gezondheid en gebruiken het als onderdeel van een gezondere leefstijl. Deze gezondere leefstijl heeft de door hen geambieerde effecten tot gevolg. Marketeers springen heel slim om met de hype rond een gezonde leefstijl en verkopen doodnormaal voedsel tegenwoordig als een bijzonder product. Zij verdienen er bergen met geld aan en hun klanten zijn tevreden over de resultaten. Deze win-win situatie kan nog lang blijven bestaan zolang klanten alles blijven geloven dat adverteerders ze beloven.

Het structureel falen van ons schoolsysteem

Door BeefHazard op dinsdag 07 oktober 2014 23:54 - Reacties (32)
Categorie: -, Views: 4.166

Het is alweer even geleden sinds ik nog een blogje schreef. In de tussentijd is een hoop gebeurd maar jankblogs zijn niet mijn ding dus wees gerust. Het is goed me even te concentreren op andere dingen dus een blog schrijven komt heel goed uit.

Voor nieuwe leden van Tweakers of mensen die al gewoon zijn vergeten wie ik ben: Ik ben een 16-jarige 5VWO-scholier. Een scholier die zijn best doet productief te zijn en te functioneren binnen de grenzen van een systeem dat al jarenlang niet meer werkt.

Dat is een stevige uitspraak, dat weet ik. Ik zal deze blog gebruiken om aan de hand van drie pijnpunten uit te leggen waarom ik vind dat het hoog tijd wordt om landelijke vernieuwingen door te voeren in het schoolsysteem. Na het in elkaar klappen van de Tweede Fase in 2007 zijn we weer terug in een systeem waarvan men in 1998, ruim 16 jaar geleden, al vond dat het veranderd moest worden.

Urennorm

Een van de meest belachelijke maatregelen om het onderwijs mee te controleren. Wij moeten tegenwoordig voeldoen aan een urennorm. Schijnbaar heeft men ooit bedacht dat leerlingen heus wel beter worden als we er maar gewoon meer uren tegenaan stampen. Dit resulteert in lessen waarin niks gebeurt en vakken die rieken naar totale onzin.

Een goed voorbeeld hiervan is CKV. CKV staat voor Culturele en Kunstzinnige vorming. Wat houdt het in? Knutselen en verslagen schrijven. Per periode moeten we twee zogenoemde culturele activiteiten doen. Dit kan zijn het bezoeken van een museum, het bekijken van een film, een stad bezoeken of bijvoorbeeld een theatervoorstelling bezoeken. Het klinkt heel mooi en idealistisch gezien is het natuurlijk ook absoluut nuttig om leerlingen een bredere kijk op cultuur te geven. Maar als leerling in 5VWO, waar men verwacht dat ik zonder te blikken of blozen absolute functies oplos en de richtingsregels voor magnetisme toepas, sta ik op maandagmiddag te knķtselen!? Belachelijk! Het is slechts een manier om meer uren te kunnen schrijven.

Een ander nadeel aan de urennorm is dat men de beschikbare tijd lang niet altijd efficiŽnt gebruikt. Met wiskunde ben ik op dit moment helemaal klaar tot de toets komt. In de les doe ik niets, er is niets meer te doen en ik begrijp de stof al goed genoeg. Ik had tijdens deze uren net zo goed vrij kunnen zijn of een andere les kunnen krijgen.

Lesuren

Een van de meest fundamentele delen van de middelbare school zijn lesuren. Alles dat er gebeurt, gebeurt in een lesuur. Maar werken lesuren wel? Kun je in 50 minuten wel degelijk concentreren? Een aantal scholen hebben dit idee al uit het raam geworpen. In plaats van 5 uur per week wiskunde te doen geven zij gewoon ťťn of twee dagdelen wiskunde. 's Ochtends doet men aan wiskunde, 's middags wordt er Frans gedaan. Op die manier kun je beter in de stof komen en hoef je niet om de 50 minuten te schakelen. Dit zorgt ervoor dat je in plaats van 5x 50 minuten misschien alles in ťťn dagdeel kan begrijpen. Lesuren zijn inefficient en de oplossingen liggen voor de hand.

Toetsen

Toetsen zijn stom! De wereld is beter zonder school!
Ik begrijp dat veel van mijn blog een beetje zo klinkt, maar toetsen zijn daadwerkelijk een van de meest stompzinnige ideeŽn die het Nederlandse schoolsysteem kent. Ten minste, in hun huidige vorm. We kunnen er natuurlijk niet omheen: Er zijn bepaalde richtlijnen om aan te voldoen en de enige manier om te testen of je hieraan voldoet is door te toetsen. De manier waarop deze toetsen worden afgenomen, echter, creeŽren onnodig veel stress en geven een voordeel aan de betere planners of degenen met een gunstiger rooster.

Op mijn school ging het vorig jaar als volgt:
Je cijfer is opgebouwd uit P-toetsen, proefwerken en bonuspunten. P-toetsen zijn kleine toetsen waarvoor een cijfer behaald wordt. Dit cijfer krijgt een weegfactor en wordt met andere P-toetsen en het proefwerk verrekend. Bonuspunten kunnen behaald worden met kleine toetsjes. Stel je haalt een 7 voor zo'n toetsje, kan er bijvoorbeeld 0,2 punt bij je proefwerk komen. De school werkt met 4 periodes. Tijdens de periodes krijg je de stof uitgelegd en getoets door middel van P-toetsen, na de periode krijg je het proefwerk tijdens de proefwerkweek.

Dit jaar zijn de P-toetsen uit het programma geschrapt. Wat was het probleem? Leraren van bŤtavakken klaagden steen en been dat hun leerlingen constant woordjes aan het leren waren voor Duits of Frans. Hierdoor konden zijn amper nog les geven en waren leerlingen er met hun hoofd niet bij, zelfs al werden hun boeken afgenomen.

Hoe moeten toetsen wel?

Het grootste probleem met deze P-toetsen zit hem bij de talen. Als we het probleem even bij de oorzaak aanpakken zullen we dus een andere methode voor toetsing moeten verzinnen. Waarom geven we leerlingen niet een lijst met alle 2000 woorden die dat jaar geleerd moeten worden? De leerlingen kunnen zelf bepalen wat ze getoetst willen hebben en wanneer. Een slimme leerling gaat dus in de eerste drie weken gauw 400 woorden laten toetsen, er gebeurt dan toch helemaal niks. Op deze manier wordt de studielast alleen gegeven wanneer de leerling vindt dat hij dit kan dragen.

Freemiumterreur

Door BeefHazard op woensdag 16 april 2014 22:42 - Reacties (30)
Categorie: -, Views: 5.688

Het valt me de laatste tijd steeds vaker op. De vreselijke terreur van freemium-spelletjes. Mensen worden gemanipuleerd en geleid tot niet-rationele keuzes. Grote bedrijven die mobiele games ontwikkelen slaan geld uit de zakken van consumenten en kinderen en developers met goede ideeŽn voor games zien hun markt verdwijnen omdat niemand bereid is geld neer te leggen voor een spelletje.

Ik moest laatst met mijn vriendin oppassen op kinderen in haar buurt. Het meisje van 5 en het jochie van 8 jaar hadden allebei een iPad. Daarop speelden ze typische Facebook-style freemiumspelletjes, zoals Hay Day. Eťn van de eerste vragen was natuurlijk of ik het ook speelde. Was dit een vraag omdat hij graag wilde weten of ik er goed in was? Nee, hij zou er voordeel bij hebben. Ik reageerde netjes dat ik geen tijd heb voor spelletjes. In de realiteit heb ik dat echt wel, maar dan op mijn PC en alleen spelletjes die ik in ťťn keer kan kopen en in mijn bezit kan hebben. Ik lijk wel een oud mannetje, vinden sommigen.

Dat jongetje tekende voor mij hoe kinderen tegenwoordig opgroeien met het idee dat ze winst kunnen kopen. Zo werkt dat zo mooi op je iPad; je koopt gewoon wat muntjes, daarmee koop je in-game items en win je prachtige dingen. Scheelt je weer werk. Je denkt dat je geheel uit jezelf bedacht hebt dat je die muntjes maar ging kopen, maar dat is niet zo. Daar zit een gigantisch psychologisch mechanisme achter. Een freemium spelletje is ťťn grote skinnerdoos.

Skinnerdoos? Wat is dat dan?
http://i.imgur.com/VlZ8AdZ.png
Dit is een skinnerdoos. Hiermee kon Burrhus Skinner in het begin van de twintigste eeuw een muis operant conditioneren. Hij kon het gedrag van de muis beÔnvloeden door de keuzes te bestraffen of te belonen. Skinner liet een muis een paar dagen in een geluidsdichte doos zitten. Op een bepaald interval werd er een beetje eten in een traytje gegooid. De muis zou naar het traytje komen, het eten pakken en opeten. Zodra de muis al opstond bij het horen van het mechanisme dat het eten in het bakje gaat plaatsen, voegde Skinner een extra moeilijkheidsgraad toe. Hij plaatste een hendeltje dat omhoog gaat wanneer er eten in het bakje zit. De muis kan niet bij het eten zonder het hendeltje naar beneden te bewegen. De muis zal blijven opereren (vandaar operant) en vanzelf ontdekken dat dat hendeltje de sleutel is tot het krijgen van eten. De muis zal met alle kracht die hij heeft aan dat hendeltje gaan hangen om zo veel mogelijk eten te krijgen. Zie je de paralellen met freemium? Het spelletje geeft je heel veel lol, je bouwt iets, het ziet er leuk uit en dan moet je je vrienden uitnodigen, 20 uur wachten of betalen. Het hendeltje is in dit geval het betalen. Je gaat zo veel mogelijk betalen om meer plezier te krijgen.

Deze spelletjes zijn vreselijk slim in elkaar gezet. Er is bewust een exponentiele stijging gemaakt in de hoeveelheid lol die je hebt naarmate je vordert in het spel. Ze zorgen dat jij helemaal het gevoel krijgt dat je het fantastisch doet. Dat is het moment dat je muntjes of een andere nonsense-eenheid op zijn. Vrienden uitnodigen, wachten, of kopen zijn je opties. Als je gaat wachten is die lol weg - dat wil je toch niet? Vrienden lastig vallen doen helaas veel te veel mensen al. Het is voor het bedrijf het ideale compromis - er komen weer nieuwe gebruikers bij die ze precies op dezelfde manier kunnen conditioneren om microtransacties te doen. Je kunt niet winnen van een freemium-model. Je zult te allen tijde een pop in de poppenkast zijn van de maker.

Het lijkt heel erg onschuldig. Mijn buurvrouw, gepensioneerd, had een paar vragen aan mij over haar iPad. Natuurlijk eerst het ondertussen bijna routine geworden e-mailwachtwoordenspel gespeeld en daarna vertelde ze dat veel mensen met haar een spelletje wilden doen. Ik was verbaasd, tot ze het liet zien: Candy Crush invites op Facebook. Zij zag dat natuurlijk als een persoonlijke uitnodiging om ook Candy Crush te gaan spelen. Ik heb haar gelijk verteld dat het misschien wel erg leuk is maar dat het absoluut geen persoonlijke uitnodiging is en dat deze mensen die uitnodigingen gewoon versturen aan iedereen in hun Facebook-contactenlijst zodat ze zelf verder kunnen spelen.

Sla voortaan ook freemium-spelletjes over; je hebt meer plezier van een spel waar je misschien ťťn keertje §1 aan uitgeeft (als je per se mobile games wilt spelen) dan aan een freemium-spel, hoe mooi het ook moge lijken. Je bent dan niet langer je eigen hoofd, je vrienden op sociale media en/of je portemonnee tot last.

Dit stuk zal vast bagger zijn, ik ben ernstig vermoeid maar ben toch gaan schrijven.

Hoe klein is een nanodeeltje?

Door BeefHazard op woensdag 02 april 2014 22:41 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 4.379

Ik moest voor school een stuk schrijven over de gevaren van nanotechnologie. Eerste stap? Uitleggen hoe klein een nanodeeltje wel niet is. Zeggen dat je het hebt over 1,0*10^-9 meter maakt niet echt duidelijk hoe belachelijk klein nano wel niet is. Daarom legde ik het even uit. Het is uiteraard in de wij-vorm geschreven want het was een groepsopdracht. En omdat jullie Tweakers ook niet vies zijn van wat wetenschappelijk gelul, plak ik het hier ook maar even. Komt 'ie

Hoe klein is een nanodeeltje nu eigenlijk? Klein. Als goede bŤta’s zeggen wij dan: Een nanodeeltje is ongeveer tussen de 1 en 100 nanometer (1nm = 1*10^-9 meter). Spreekt dat tot de verbeelding? Nee.

Laten we het even inzichtelijk maken. Pak een voetbal, leg hem in je tuin en start Google Earth. Kijk eventjes uit het raam naar die mooie voetbal. Zoom in op je huis, bedenk waar die bal ligt en schat in hoe groot die bal ongeveer zou zijn op de satellietfoto. Zoom uit tot je de aarde vanuit de ruimte bekijkt. Die bal zie je niet meer. Sterker nog, je huis zie je niet meer. Je ziet je dorp niet eens meer. En pas als je heel goed kijkt zou je Nederland kunnen onderscheiden van de rest van de wereld. Onze aarde is gigantisch wanneer je het vergelijkt met die voetbal.

Laten we gaan rekenen om het wetenschappelijk te houden. We nemen een normale voetbal - maat 5. Het type waarmee de profvoetballers in bijvoorbeeld de Eredivisie spelen. Deze ballen hebben een diameter van zo’n 23 centimeter. Dat wil zeggen: 2,3*10^-1 meter. Onze aarde is zo’n 12742 kilometer in diameter. Dat wil zeggen: 12742000 meter. Wetenschappelijk gezegd: 1,3*10^7 meter. Dat betekent dat de diameter van de voetbal slechts 117,69*10^-9 ofwel ťťn zeventienhonderdnegenenzestig miljardste deel is van de diameter van de aarde.

Laten we uitgaan van een nanodeeltje dan 1nm in diameter is. Dat nanodeeltje heeft dus een diameter van 1,0*10^-9 meter. Je voetbal is nog niet veranderd. De diameter daarvan is nog steeds 2,3*10^-1 meter. Dat betekent dat het nanodeeltje 14,35*10-9, ťťn vierhonderdvijfenderdig miljardste van de voetbal is. De getallen komen natuurlijk niet exact uit maar op de schaal van de machten mogen wij uiteraard zeggen dat de verhouding sterk op elkaar lijkt. Een nanodeeltje staat tot een voetbal zoals een voetbal tot de aarde staat.