Freemiumterreur

Door BeefHazard op woensdag 16 april 2014 22:42 - Reacties (30)
Categorie: -, Views: 4.557

Het valt me de laatste tijd steeds vaker op. De vreselijke terreur van freemium-spelletjes. Mensen worden gemanipuleerd en geleid tot niet-rationele keuzes. Grote bedrijven die mobiele games ontwikkelen slaan geld uit de zakken van consumenten en kinderen en developers met goede ideeën voor games zien hun markt verdwijnen omdat niemand bereid is geld neer te leggen voor een spelletje.

Ik moest laatst met mijn vriendin oppassen op kinderen in haar buurt. Het meisje van 5 en het jochie van 8 jaar hadden allebei een iPad. Daarop speelden ze typische Facebook-style freemiumspelletjes, zoals Hay Day. Eén van de eerste vragen was natuurlijk of ik het ook speelde. Was dit een vraag omdat hij graag wilde weten of ik er goed in was? Nee, hij zou er voordeel bij hebben. Ik reageerde netjes dat ik geen tijd heb voor spelletjes. In de realiteit heb ik dat echt wel, maar dan op mijn PC en alleen spelletjes die ik in één keer kan kopen en in mijn bezit kan hebben. Ik lijk wel een oud mannetje, vinden sommigen.

Dat jongetje tekende voor mij hoe kinderen tegenwoordig opgroeien met het idee dat ze winst kunnen kopen. Zo werkt dat zo mooi op je iPad; je koopt gewoon wat muntjes, daarmee koop je in-game items en win je prachtige dingen. Scheelt je weer werk. Je denkt dat je geheel uit jezelf bedacht hebt dat je die muntjes maar ging kopen, maar dat is niet zo. Daar zit een gigantisch psychologisch mechanisme achter. Een freemium spelletje is één grote skinnerdoos.

Skinnerdoos? Wat is dat dan?
http://i.imgur.com/VlZ8AdZ.png
Dit is een skinnerdoos. Hiermee kon Burrhus Skinner in het begin van de twintigste eeuw een muis operant conditioneren. Hij kon het gedrag van de muis beïnvloeden door de keuzes te bestraffen of te belonen. Skinner liet een muis een paar dagen in een geluidsdichte doos zitten. Op een bepaald interval werd er een beetje eten in een traytje gegooid. De muis zou naar het traytje komen, het eten pakken en opeten. Zodra de muis al opstond bij het horen van het mechanisme dat het eten in het bakje gaat plaatsen, voegde Skinner een extra moeilijkheidsgraad toe. Hij plaatste een hendeltje dat omhoog gaat wanneer er eten in het bakje zit. De muis kan niet bij het eten zonder het hendeltje naar beneden te bewegen. De muis zal blijven opereren (vandaar operant) en vanzelf ontdekken dat dat hendeltje de sleutel is tot het krijgen van eten. De muis zal met alle kracht die hij heeft aan dat hendeltje gaan hangen om zo veel mogelijk eten te krijgen. Zie je de paralellen met freemium? Het spelletje geeft je heel veel lol, je bouwt iets, het ziet er leuk uit en dan moet je je vrienden uitnodigen, 20 uur wachten of betalen. Het hendeltje is in dit geval het betalen. Je gaat zo veel mogelijk betalen om meer plezier te krijgen.

Deze spelletjes zijn vreselijk slim in elkaar gezet. Er is bewust een exponentiele stijging gemaakt in de hoeveelheid lol die je hebt naarmate je vordert in het spel. Ze zorgen dat jij helemaal het gevoel krijgt dat je het fantastisch doet. Dat is het moment dat je muntjes of een andere nonsense-eenheid op zijn. Vrienden uitnodigen, wachten, of kopen zijn je opties. Als je gaat wachten is die lol weg - dat wil je toch niet? Vrienden lastig vallen doen helaas veel te veel mensen al. Het is voor het bedrijf het ideale compromis - er komen weer nieuwe gebruikers bij die ze precies op dezelfde manier kunnen conditioneren om microtransacties te doen. Je kunt niet winnen van een freemium-model. Je zult te allen tijde een pop in de poppenkast zijn van de maker.

Het lijkt heel erg onschuldig. Mijn buurvrouw, gepensioneerd, had een paar vragen aan mij over haar iPad. Natuurlijk eerst het ondertussen bijna routine geworden e-mailwachtwoordenspel gespeeld en daarna vertelde ze dat veel mensen met haar een spelletje wilden doen. Ik was verbaasd, tot ze het liet zien: Candy Crush invites op Facebook. Zij zag dat natuurlijk als een persoonlijke uitnodiging om ook Candy Crush te gaan spelen. Ik heb haar gelijk verteld dat het misschien wel erg leuk is maar dat het absoluut geen persoonlijke uitnodiging is en dat deze mensen die uitnodigingen gewoon versturen aan iedereen in hun Facebook-contactenlijst zodat ze zelf verder kunnen spelen.

Sla voortaan ook freemium-spelletjes over; je hebt meer plezier van een spel waar je misschien één keertje ¤1 aan uitgeeft (als je per se mobile games wilt spelen) dan aan een freemium-spel, hoe mooi het ook moge lijken. Je bent dan niet langer je eigen hoofd, je vrienden op sociale media en/of je portemonnee tot last.

Dit stuk zal vast bagger zijn, ik ben ernstig vermoeid maar ben toch gaan schrijven.

Hoe klein is een nanodeeltje?

Door BeefHazard op woensdag 02 april 2014 22:41 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 3.583

Ik moest voor school een stuk schrijven over de gevaren van nanotechnologie. Eerste stap? Uitleggen hoe klein een nanodeeltje wel niet is. Zeggen dat je het hebt over 1,0*10^-9 meter maakt niet echt duidelijk hoe belachelijk klein nano wel niet is. Daarom legde ik het even uit. Het is uiteraard in de wij-vorm geschreven want het was een groepsopdracht. En omdat jullie Tweakers ook niet vies zijn van wat wetenschappelijk gelul, plak ik het hier ook maar even. Komt 'ie

Hoe klein is een nanodeeltje nu eigenlijk? Klein. Als goede bèta’s zeggen wij dan: Een nanodeeltje is ongeveer tussen de 1 en 100 nanometer (1nm = 1*10^-9 meter). Spreekt dat tot de verbeelding? Nee.

Laten we het even inzichtelijk maken. Pak een voetbal, leg hem in je tuin en start Google Earth. Kijk eventjes uit het raam naar die mooie voetbal. Zoom in op je huis, bedenk waar die bal ligt en schat in hoe groot die bal ongeveer zou zijn op de satellietfoto. Zoom uit tot je de aarde vanuit de ruimte bekijkt. Die bal zie je niet meer. Sterker nog, je huis zie je niet meer. Je ziet je dorp niet eens meer. En pas als je heel goed kijkt zou je Nederland kunnen onderscheiden van de rest van de wereld. Onze aarde is gigantisch wanneer je het vergelijkt met die voetbal.

Laten we gaan rekenen om het wetenschappelijk te houden. We nemen een normale voetbal - maat 5. Het type waarmee de profvoetballers in bijvoorbeeld de Eredivisie spelen. Deze ballen hebben een diameter van zo’n 23 centimeter. Dat wil zeggen: 2,3*10^-1 meter. Onze aarde is zo’n 12742 kilometer in diameter. Dat wil zeggen: 12742000 meter. Wetenschappelijk gezegd: 1,3*10^7 meter. Dat betekent dat de diameter van de voetbal slechts 117,69*10^-9 ofwel één zeventienhonderdnegenenzestig miljardste deel is van de diameter van de aarde.

Laten we uitgaan van een nanodeeltje dan 1nm in diameter is. Dat nanodeeltje heeft dus een diameter van 1,0*10^-9 meter. Je voetbal is nog niet veranderd. De diameter daarvan is nog steeds 2,3*10^-1 meter. Dat betekent dat het nanodeeltje 14,35*10-9, één vierhonderdvijfenderdig miljardste van de voetbal is. De getallen komen natuurlijk niet exact uit maar op de schaal van de machten mogen wij uiteraard zeggen dat de verhouding sterk op elkaar lijkt. Een nanodeeltje staat tot een voetbal zoals een voetbal tot de aarde staat.

Minder!

Door BeefHazard op vrijdag 21 maart 2014 13:11 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 3.368

Minder!

Een woord, het zet heel Nederland op zijn kop. Van de hoofdredacteur van het RTL Nieuws tot de redacteur van NRC Handelsblad, de media kotsen Geert Wilders massaal uit. Men is hem zat. C'est ça. Dit was de lijn Geert, en die overtreed jij nu. Zo luidt de algemene opinie. De Speld kan zijn lol niet op.

Duizenden, tienduizenden aangiftes druppelen binnen. Zoveel zelfs, dat het OM geen idee meer heeft hoeveel het er nu precies zijn. Op Twitter is een rel ontstaan, veelal tussen mensen van Marokkaanse afkomst en slecht geïnformeerde PVV-aanhangers. De tranen biggelen mij over de wangen als ik de argumenten van PVV-aanhangers lees. Zijn deze mensen echt zo dom, of spelen ze het maar?

Ze zijn echt zo dom. Ze geloven echt dat Geert eventjes alle kutmarokkaantjes het land uit trapt en dat we dan weer in het Utopia leven waar we altijd geleefd hebben. Het zijn de Sjaak en Anita's die op de bank hangen omdat een Poolse truckbestuurder Sjaak heeft weggeconcureerd. Nieuw werk zoeken? Nee, we trappen die Polen eruit. Dan kan Sjaak weer zoals altijd lekker in z'n vrachtwagen rijden.

Terug bij Wilders. Een perfect uitgedachte strategie. Hij wist dat als hij dit zou zeggen, hij voor commotie zou zorgen. Dat heel Nederland over hem zou praten. Dat bloggertjes die geen fuck te zeggen hebben zoals ik over hem zouden praten. Dat wij van hem zouden walgen. Dat wij hem gingen vergelijken met Hitler. Laat ik daarmee beginnen. Ik ga Geerts plan helemaal uitvoeren. Ik heb het gevoel dat ik mensen daarmee kan laten zien wie hij echt is, hoe walgelijk hij is. En hoe hij ongelijk heeft. Maar dat zal dus vast niet.

Geert Wilders is de nieuwe Adolf Hitler. Een PvdA-politicus mag het niet zeggen. Ik wel. Ik vind dat Geert Wilders een bedreiging voor de samenleving is. Voor Nederland. Voor onze economie. Voor onze morele waarden. Hij ziet een probleem; er zijn mensen, vooral jongeren, die zich misdragen. Dat is helemaal waar. Ik ga niet zeggen dat er geen problemen zijn. Ik ga niet ontkennen dat deze kutkindertjes criminelen zijn. Ik heb een tijdje vrijwilligerswerk gedaan in een jongerencentrum. Geloof me, daar gaan dingen mis. Ze zijn vals. Ze misbruiken de faciliteiten van Nederland. Dat is helemaal waar. Ik kan me er ook aan ergeren. Maar de PVV zit er finaal naast. Waarom? Dat ga ik uitleggen.

Als je een probleem hebt, zoek je een passende oplossing die zo min mogelijk schade aanricht voor alle betrokkenen. Indien je last hebt van bepaalde jongeren die niet snappen hoe je met respect omgaat met andere mensen. Wat denkt Geert dat we moeten doen? De grenzen sluiten. De Gulden terug. De Marokkanen eruit. Uit de EU. Ik zal de gevolgen snel opsommen.
  • BNP Nederland daalt
  • Economie zakt in elkaar. Te veel werk, te weinig mensen
  • Sluiting haven Rotterdam, de grootste mainport en bron van circa 300.000 banen (bron)
  • Meer bezuinigingen want minder belastingbetalende mensen
  • Voortaan weer erg inefficiënt reizen want paspoortcontroles aan de grenzen
Wilders pakt bovendien een bevolkingsgroep. Dat is laag. Ik ken heel veel autochtone, blanke, Nederlandse kinderen die echt niet onderdoen voor hun Marokkaanse vrienden. Dat Marokkanen makkelijker te herkennen zijn vanwege hun huidskleur hoeft nog niet te maken dat zij allemaal het land uitgezet moeten worden. Als ik het anders formuleer draait eenieders maag om. Wilders wil een etnische minderheid deporteren.


Heel mooi beschreven allemaal, maar als je zelf niet oppert hoe het wél moet is dat nutteloos

Daarom vertel ik ook met plezier hoe het wél moet. Ik zag laatst op TV Eberhart van der Laan, burgemeester van Amsterdam, uitleggen waarom hij vindt dat het aan te pakken is. We moeten dit probleem bij de bron aanpakken. Symptoombestrijding is dom. We moeten ouders van deze kutkinderen coachen, ze leren hoe ze hun kind moeten straffen. Het kind leren respect te hebben voor anderen. Voor vrouwen. Het is goed mogelijk, we hoeven helemaal geen strenge Nazi-maatregelen te treffen. Zoek naar een vredige oplossing, dit probleem is zo groot nog niet. Als ouders weten hoe ze hun kind discipline aanleren worden het keurige jongens en meiden die onze samenleving draaiende houden.

Een boek dat je wél zou willen lezen

Door BeefHazard op woensdag 19 maart 2014 18:59 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 2.976

Mijn vriend Johan is een briljant mens. Misschien ken je hem wel van een open brief aan de NS die hij op Facebook plaatste en die prompt 13.000 likes kreeg. Hij is de eigenaar van damnfresh.com, waar hij originelee ideeën verzamelt. Zweverig? Nee, dat valt hier op Tweakblogs wel te vinden. Johan is bezig met een boek, eentje die je wél graag zou lezen, in tegenstelling tot boeken van handophouders of scheerproductpromoters. Ik laat jullie een klein stukje lezen:

Dat je als vrouw in de ochtend telkens weer tien minuten vrijmaakt om een gezond portie make-up op je gezicht te doen, ja, ik kan dat wel begrijpen. Wij mannen hebben het makkelijk inderdaad. Dagcrème is inmiddels vrij normaal geworden, mijn huid schreeuwt er na een douchebeurt om. Wie weet doen wij heren over een jaar of twintig ook wel aan een lichte vorm van oogschaduw. Met de nadruk op die lichte vorm, want of je nu een mannelijke of vrouwelijke make-up-bezit(s)ter bent, ga er toch alsjeblieft niet mee om alsof het de bedoeling is dat je je volledige gezicht hoort te verbergen. Een beetje make-up doet wonderen inderdaad, maar laat die wonderlijke verdwijntrucs echt maar aan je gemiddelde freelance goochelaar over. Pukkeltjes verbergen snap ik. Je huid flipt, jij flipt, je hele school- of werkdag flipt. Je moeder of partner zeurt ondertussen dat je echt minder chocolade moet eten, jij gooit die hormonen het liefst op de ferry naar Newcastle. Pukkeltjes zijn echter niet mijn punt. Ik doel meer op de situaties waarin je jezelf langzaam en steeds meer, jaar na jaar, wijsmaakt dat je niet volledig representatief bent zonder die bepaalde (te hoge) dosis aan poeder. Zie het als een oma'tje dat eenzaam op haar stoffige kamer acht suikerklontjes in haar koffie gooit. Op 16-jarige leeftijd begon ze onschuldig met slechts één klontje. Je raakt gewend aan je gewoontes, en doet er zonder dat je het doorhebt nog een schepje bovenop. Je kunt jezelf gek maken en gewend raken aan situaties. Ik hoop je iets te kalmeren, zelfs als het al resulteert in slechts een eenmalig poedertje minder. Gun dat huidje wat zon en laat je niet gek maken door advertenties waarin goed uitgelichte vrouwenhuiden eruit zien als gladde babykonten. En wat betreft die advertenties, marketing is in 82% van de gevallen gewoon heel kut, ik gebruik ook potjes wax met de nieuwwaarde van een gemiddeld Afrikaans dorp. Toch kunnen we die eeuwige schoonheidsuitingen niet de schuld blijven geven, we zijn er zelf bij. Ach, tegen wie praat ik nu eigenlijk? Eigenlijk draag ik deze pagina op aan dat ene meisje dat ik vanuit de tram zag, ze liep erbij alsof ze een aanslag op een beautybeurs overleefd had. Van top tot teen bedekt door overbodige poeders, eyeline-achtige pogingen en nog meer afwasbare schoonheid. Ik heb een zwak voor verzorgde lui, echt. Teveel van dat spul doet mij echter denken aan een dicht theaterdoek, zonder dat je daadwerkelijk op dat podium durft te staan.

Goede schrijvers bestaan, echt waar. Maar soms moet je wat beter zoeken.

Rust zacht Nisse

Door BeefHazard op dinsdag 18 februari 2014 00:15 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 4.488

Op maandagavond 17 februari hoor ik het meest verschrikkelijke bericht dat ik op dat moment zou kunnen krijgen. Mijn jeugdvriend en basisschool-klasgenoot Nisse is overleden op op 16-jarige leeftijd. Ik schrijf deze blog om mijn eigen gedachten op orde te krijgen en Nisse te herinneren.

Nisse kwam pas op onze basisschool in groep 4; hij was weggepest op zijn oude school. Met zo'n start heb je het altijd lastig, ook Nisse. Nisse was een vriendelijke jongen maar duidelijk gekweld door zwaar autisme. Omgaan met mensen was dus absoluut niet zijn ding. Ik was een van zijn weinige vrienden; ik vond communiceren met hem ook lastig en het was zeker geen hele normale vriendschap maar het deed mij pijn in m'n hart om deze jongen zo alleen te zien. Hij kon er niks aan doen, hij was anders dan de rest.

Nisse had een lastige tijd op de basisschool met veel pesten. Op het gymnasium - waar ik niet op zat - scheen hij het een stuk meer naar zijn zin te hebben. Toch was Nisse nog steeds geen mensenmens. Ik kwam hem vaak tegen in het dorp en hij groette dan vriendelijk; over het algemeen werd hij gevolgd door zijn moeder die hem altijd onvoorwaardelijk heeft gesteund. Zij was de drijvende kracht achter de kleine sociale successen die Nisse zo nu en dan boekte.

Helaas is het leven van Nisse veel te vroeg tot een einde gekomen toen hij in zijn eentje was en een plotselinge hartstilstand kreeg. Er is een lifeliner gekomen en er is gereanimeerd maar het mocht niet baten. Nisse was heengegaan. Een genie is uit ons midden en zijn ouders hebben een immens verlies te verwerken; zij zijn intensiever bezig geweest met hun kind dan welk ouder dan ook.

Om af te sluiten een prachtige zin uit het nummer Taro van Alt-J over de tragische dood van Robert Capa; geschreven aan zijn vriendin Taro.
The left hand grasps what the body grasps not, le photographe est mort

Rust zacht Nisse, ik onthoud je.
1997-2014.