Costa Rica deel 2

Door BeefHazard op donderdag 22 augustus 2013 00:57 - Reacties (3)
Categorie: -, Views: 1.802

Met vertraging, maar hij is hier. Mijn tweede en laatste post over Costa Rica. Foto's komen nog wel. Een keer. Ofzo.

De vorige blog is gestopt in Arenal. Een machtige vulkaan, die enkele jaren geleden nog bijna iedere avond uitbarstte. De reis voerde verder naar Rincon de la Vieja, nog een vulkaan. Deze vulkaan was ook niet tot op de krater te beklimmen, maar het gebied zit vol trails met geisers in de vorm van kokende modderpoelen. Een prachtig gebied, er is veel te doen. Canopy Tours (Een kabelbaan op grote hoogte) en paardrijden zijn slechts enkele van de mogelijkheden.

Maar ook na Rincon is er nog wat te doen; het strand. Eindelijk eens 5 nachten niks weinig doen. Al gauw had ik een leuke duik geregeld en na een prachtige eerste duik in een bijzonder zware stroming, werd ik zeeziek. Tweede duik heb ik overgeslagen, mede vanwege problemen met het klaren. Mijn buis van Eustachius is te smal, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Als vervanging voor het duiken, dat ik meerdere dagen dacht te gaan doen, besloot ik te gaan surfen. De surfinstructeur gaf aan wanneer er een golf kwam en dan was het slechts een kwestie van peddelen en opstaan. Tenminste... Als het zo makkelijk was. Éen grote golf kwam en het was mijn eerste keer op een surfplank. Zoals ik op het droge had geoefend probeerde ik op te staan en... Bam. Ik lag alweer in de zee voordat de golf omsloeg. Pas toen ik kopje onder ging sloeg de golf om. Het was alsof ik in een centrifuge terecht was gekomen.

Dat was echter niet alles, want toen ik boven water kwam - uiterst blij dat ik nog leefde - , zag ik de volgende golf al aankomen. En wat zag ik voor me? Juist, mijn surfplank. Deze golf, nog hoger dan de vorige, tilde mijn plank op en... BAM! Ik voelde een gigantische klap op mijn hoofd en mijn altijd grappige brein bedacht zich al: "Je moet ook niet gaan surfen, dan heb je een bijzonder groot bord voor je kop". Dat had ik. Ik kwam weer boven water, voor de tweede keer blij dat ik nog leefde en haalde een hand naar mijn gezicht. Ik veegde van mijn voorhoofd naar mijn linkerwang en meteen was het raak. Een knalrode hand. Meteen schreeuwde ik, niet een woord, maar gewoon een schreeuw voor aandacht. Daarna lukte het me om "HELP!" te roepen. De instructeur zag het gelukkig en kwam naar me toe. Verderop riep een Amerikaan me toe: "Oh my god, there's a huge wound on your head!". Ik weerhield me ervan om terug te roepen: "Thanks a lot, Captain Obvious. Your job here is done!". De man bedoelde het niet slecht en voor hetzelfde geld had ik helemaal niet door dat ik bloedde als een rund.

Met de surfinstructeur liep ik naar een surfwinkel aan het strand, niet degene waar hij werkte, maar eentje waar ze in ieder geval een EHBO-kit hadden. Snel ontsmette hij mijn wond en duwde hij er een compres op. Veel mensen bogen over me heen en zeiden: "Whoa, you're gonna need some stitches!". Ik had nooit hechtingen gehad. Het feit dat ik nu wel hechtingen zou moeten krijgen liet mij op het randje van zelfcontrole en paniek balanceren. Ik was in het buitenland, wat als de dokter er helemaal niks van bakt en een rekening van $2000 uitschrijft? Ik ben verzekerd, maar ook in het buitenland?

De surfinstructeur nam me mee naar een apotheek, waar de apotheker zijn hoofd schudde als antwoord op iedere vraag die mijn instructeur stelde, en nóg een surftent waar nóg een compres werd voorbereid. Daar belde hij iemand van zijn werk, die een busje had. Ik kon met hem terugrijden. Toen ik instapte zei hij: "Yes, you'll need stitches. I'll take you to a cheap doctor.". Mijn angst voor slechte doctoren nam toe en ik vroeg hem om mij naar de beste dokter in het dorp te krijgen, mijn verzekering zou het vast wel dekken. Eenmaal daar kreeg ik een plaatselijke verdoving en heeft hij 3 inwendige en 5 uitwendige hechtingen aangebracht. Een bekwame dokter die een rekening van $180 voorschreef. Uiteindelijk dekte de verzekering het toch.

Terug in het hotel mocht ik niet meer zwemmen, dus werden het een aantal relatief saaie dagen. Toch ben ik nog regelmatig wat gaan doen, want anders is het natuurlijk zonde van je vakantie. Ook mijn altijd spierwitte huid is nu in ieder geval bruin genoeg. In die tijd heb ik veel lectuur kunnen verslinden, zoals Steven King's prachtige Joyland. Een beetje off-topic, maar écht een boek om aan te raden. Ontroerend en mysterieus, een echte King.

Alsof het ongeluk allemaal niet erger kon worden begon de koppeling van de gehuurde RAV4 ook te roken, in z'n 1 een heuvel op werd het nog maar net. Op het parkeerplekje langs een drukke weg waar ik wachtte op een monteur, besloot een hogere macht mij nog meer te pesten. Aan de ene kant de geur van een verbrande koppeling, aan de andere kant de geur van... Ontbindend slachtafval. Kippenpoten, snavels en kammen. De stank was niet te harden, en dat 1,5 uur. Eenmaal afscheid genomen van de RAV4 met het typerende kenteken "BBQ338" en een nieuwe RAV4 in ontvangst genomen te hebben, zette de reis zich weer voort. Terug de bergen in, waar de RAV4 haar geweldige 4WD-power kon laten zien op steile onverharde weggetjes. Het hotel op de volgende bestemming, Monte Verde, spaans voor Groene Berg, was een oud-uitziend hotel in houten Oostenrijkse stijl. Het was er geweldig, lekker fris en vooral een prachtige omgeving.

Na slechts 2 nachten in Monte Verde vervolgde de reis zich naar Manuel Antonio. Een kustplaats, howel met rotskust, met een gigantisch nationaal park. Slechts enkele procenten hiervan zijn voor het publiek beschikbaar. Hier zijn bijvoorbeeld veel luiaards te zien, maar ook kapucijnapen en andere apensoorten. Ik ben er toevallig ook nog een cobra van een meter of 3 en een andere, kleinere slang tegengekomen.

Daarna werd het weer tijd om terug te keren richting het vliegveld van San José, in een hotel vlakbij de Intel-fabriek. Helaas heb ik niet de tijd gehad om er even langs te gaan, want ik had het graag gedaan. en wat CPU's meegenomen >:)