Rust zacht Nisse

Door BeefHazard op dinsdag 18 februari 2014 00:15 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 5.373

Op maandagavond 17 februari hoor ik het meest verschrikkelijke bericht dat ik op dat moment zou kunnen krijgen. Mijn jeugdvriend en basisschool-klasgenoot Nisse is overleden op op 16-jarige leeftijd. Ik schrijf deze blog om mijn eigen gedachten op orde te krijgen en Nisse te herinneren.

Nisse kwam pas op onze basisschool in groep 4; hij was weggepest op zijn oude school. Met zo'n start heb je het altijd lastig, ook Nisse. Nisse was een vriendelijke jongen maar duidelijk gekweld door zwaar autisme. Omgaan met mensen was dus absoluut niet zijn ding. Ik was een van zijn weinige vrienden; ik vond communiceren met hem ook lastig en het was zeker geen hele normale vriendschap maar het deed mij pijn in m'n hart om deze jongen zo alleen te zien. Hij kon er niks aan doen, hij was anders dan de rest.

Nisse had een lastige tijd op de basisschool met veel pesten. Op het gymnasium - waar ik niet op zat - scheen hij het een stuk meer naar zijn zin te hebben. Toch was Nisse nog steeds geen mensenmens. Ik kwam hem vaak tegen in het dorp en hij groette dan vriendelijk; over het algemeen werd hij gevolgd door zijn moeder die hem altijd onvoorwaardelijk heeft gesteund. Zij was de drijvende kracht achter de kleine sociale successen die Nisse zo nu en dan boekte.

Helaas is het leven van Nisse veel te vroeg tot een einde gekomen toen hij in zijn eentje was en een plotselinge hartstilstand kreeg. Er is een lifeliner gekomen en er is gereanimeerd maar het mocht niet baten. Nisse was heengegaan. Een genie is uit ons midden en zijn ouders hebben een immens verlies te verwerken; zij zijn intensiever bezig geweest met hun kind dan welk ouder dan ook.

Om af te sluiten een prachtige zin uit het nummer Taro van Alt-J over de tragische dood van Robert Capa; geschreven aan zijn vriendin Taro.
The left hand grasps what the body grasps not, le photographe est mort

Rust zacht Nisse, ik onthoud je.
1997-2014.

Nederland Asoland

Door BeefHazard op zaterdag 1 februari 2014 12:30 - Reacties (29)
Categorie: -, Views: 4.220

Wat is dat toch, de laatste tijd? Mensen worden steeds ruwer in de omgang met elkaar. Omdat we elkaar niet kennen, mogen we elkaar de huid volschelden. Mogen we oudere mensen met ‘je’ aanspreken. Mogen we elkaar afblaffen om niks. Etiquette is ver te zoeken vaak, in een restaurant stapt de man gerust zo door de deur voordat de vrouw ook maar de kans krijgt er doorheen te lopen. Op straat zeggen we ’kijk nou uit wat je doet, lul!’ tegen de persoon die langs ons loopt en die ons per ongeluk met het puntje van zijn jas raakt.

Een prachtig voorbeeld overkwam mij afgelopen woensdag. Ik fietste met 3 vrienden terug uit school. Het fietspad was éénrichting en best breed, dus met zijn vieren naast elkaar gaat prima. Als we een bel of een toeter van een brommer horen, gaan we netjes aan de kant. Niemand heeft een probleem. Tot er een soort halve Máxima-Stalin-kruising achter ons reed. De vrouw met een Oost-Europees accent en Zuid-Amerikaans temperament foeterde ons uit omdat we met zijn vieren naast elkaar reden en dat we sloom waren. Dat we in een stroom van zo’n 40 andere leerlingen reden – wij achteraan – ontging haar. Bellen was in haar hoofd niet opgekomen want wij hadden met de ogen in ons achterhoofd haar allang aan moeten zien komen. Geïrriteerde fietsers - vaak wielrenners of tegenliggers zien we wel vaker, maar deze vrouw was totaal onredelijk. .

Ware het niet dat Máximalin naast ons een tirade begon over sloom fietsen en hoe zij zonder motortje ons voorbijkwam en nog vrolijk doorging toen ze voor ons fietste. Opeens stopte ze midden op het fietspad. We fietsten om haar heen en ze begon opnieuw ruzie te zoeken terwijl ze achter ons fietste. Na tweehonderd meter waren de meeste scholieren al afgeslagen en vonden we het tijd om mevrouw even in te halen. De trots van een dagelijks fietsende scholier is niet makkelijk te beschadigen. We haalden haar in en stonden rustig te wachten voor het stoplicht. Daar begon het feest. Ze kwam achter ons staan. Ik keek naar het stoplicht. Nog een halve minuut. Mijn vrienden waren al in een discussie met haar beland. Tenminste, zij schreeuwde ze toe terwijl mijn vrienden haar aan stonden te kijken alsof ze van planeet Zorgon 8 kwam. “Moet je nou kijken, dikkie dik”, zei ze, terwijl ze de buik van één van mijn vrienden vastpakte, “Jij kan niet eens fietsen”. Het stoplicht ging op groen, we reden door, de vrouw schold ons de huid nog vol en wij sloegen af.

Waarom denken mensen tegenwoordig dat ze iedereen mogen beledigen wanneer ze willen, dat ze hun mening op kunnen dringen op alle mogelijke manieren en dat ze boven iedereen staan? Zouden wij met z’n allen respect-bandjes moeten gaan dragen zoals in het voetbal? Grote billboards: “Zonder respect geen Nederland”? Moeten we postbus-51 spotjes gaan maken? Hoe ver gaat dit komen? Gaan we het normaal vinden om op straat uitgescholden te worden? Het zijn vragen die mij vaak bezig houden. Ik woon in een keurig dorp met keurige mensen maar ik weet dat het in de grotere steden al veel erger is. Dat maakt het alleen maar erger. Zullen wij de koning bij een demonstratie zien verschijnen en de woorden zien spreken: ”Hou gewoon even allemaal jullie bek en rot lekker op naar huis.”? Dat specifieke geval vraag ik me af, maar met zijn allen zijn we wel aan het verruwen. Een slechte ontwikkeling, als je het mij vraagt. Zo streng en strak als de etiquetteregels vijftig jaar geleden waren hoeft echt niet, maar een beetje fatsoen kunnen we echt wel gebruiken.