Freemiumterreur

Door BeefHazard op woensdag 16 april 2014 22:42 - Reacties (30)
Categorie: -, Views: 6.551

Het valt me de laatste tijd steeds vaker op. De vreselijke terreur van freemium-spelletjes. Mensen worden gemanipuleerd en geleid tot niet-rationele keuzes. Grote bedrijven die mobiele games ontwikkelen slaan geld uit de zakken van consumenten en kinderen en developers met goede ideeën voor games zien hun markt verdwijnen omdat niemand bereid is geld neer te leggen voor een spelletje.

Ik moest laatst met mijn vriendin oppassen op kinderen in haar buurt. Het meisje van 5 en het jochie van 8 jaar hadden allebei een iPad. Daarop speelden ze typische Facebook-style freemiumspelletjes, zoals Hay Day. Eén van de eerste vragen was natuurlijk of ik het ook speelde. Was dit een vraag omdat hij graag wilde weten of ik er goed in was? Nee, hij zou er voordeel bij hebben. Ik reageerde netjes dat ik geen tijd heb voor spelletjes. In de realiteit heb ik dat echt wel, maar dan op mijn PC en alleen spelletjes die ik in één keer kan kopen en in mijn bezit kan hebben. Ik lijk wel een oud mannetje, vinden sommigen.

Dat jongetje tekende voor mij hoe kinderen tegenwoordig opgroeien met het idee dat ze winst kunnen kopen. Zo werkt dat zo mooi op je iPad; je koopt gewoon wat muntjes, daarmee koop je in-game items en win je prachtige dingen. Scheelt je weer werk. Je denkt dat je geheel uit jezelf bedacht hebt dat je die muntjes maar ging kopen, maar dat is niet zo. Daar zit een gigantisch psychologisch mechanisme achter. Een freemium spelletje is één grote skinnerdoos.

Skinnerdoos? Wat is dat dan?
http://i.imgur.com/VlZ8AdZ.png
Dit is een skinnerdoos. Hiermee kon Burrhus Skinner in het begin van de twintigste eeuw een muis operant conditioneren. Hij kon het gedrag van de muis beïnvloeden door de keuzes te bestraffen of te belonen. Skinner liet een muis een paar dagen in een geluidsdichte doos zitten. Op een bepaald interval werd er een beetje eten in een traytje gegooid. De muis zou naar het traytje komen, het eten pakken en opeten. Zodra de muis al opstond bij het horen van het mechanisme dat het eten in het bakje gaat plaatsen, voegde Skinner een extra moeilijkheidsgraad toe. Hij plaatste een hendeltje dat omhoog gaat wanneer er eten in het bakje zit. De muis kan niet bij het eten zonder het hendeltje naar beneden te bewegen. De muis zal blijven opereren (vandaar operant) en vanzelf ontdekken dat dat hendeltje de sleutel is tot het krijgen van eten. De muis zal met alle kracht die hij heeft aan dat hendeltje gaan hangen om zo veel mogelijk eten te krijgen. Zie je de paralellen met freemium? Het spelletje geeft je heel veel lol, je bouwt iets, het ziet er leuk uit en dan moet je je vrienden uitnodigen, 20 uur wachten of betalen. Het hendeltje is in dit geval het betalen. Je gaat zo veel mogelijk betalen om meer plezier te krijgen.

Deze spelletjes zijn vreselijk slim in elkaar gezet. Er is bewust een exponentiele stijging gemaakt in de hoeveelheid lol die je hebt naarmate je vordert in het spel. Ze zorgen dat jij helemaal het gevoel krijgt dat je het fantastisch doet. Dat is het moment dat je muntjes of een andere nonsense-eenheid op zijn. Vrienden uitnodigen, wachten, of kopen zijn je opties. Als je gaat wachten is die lol weg - dat wil je toch niet? Vrienden lastig vallen doen helaas veel te veel mensen al. Het is voor het bedrijf het ideale compromis - er komen weer nieuwe gebruikers bij die ze precies op dezelfde manier kunnen conditioneren om microtransacties te doen. Je kunt niet winnen van een freemium-model. Je zult te allen tijde een pop in de poppenkast zijn van de maker.

Het lijkt heel erg onschuldig. Mijn buurvrouw, gepensioneerd, had een paar vragen aan mij over haar iPad. Natuurlijk eerst het ondertussen bijna routine geworden e-mailwachtwoordenspel gespeeld en daarna vertelde ze dat veel mensen met haar een spelletje wilden doen. Ik was verbaasd, tot ze het liet zien: Candy Crush invites op Facebook. Zij zag dat natuurlijk als een persoonlijke uitnodiging om ook Candy Crush te gaan spelen. Ik heb haar gelijk verteld dat het misschien wel erg leuk is maar dat het absoluut geen persoonlijke uitnodiging is en dat deze mensen die uitnodigingen gewoon versturen aan iedereen in hun Facebook-contactenlijst zodat ze zelf verder kunnen spelen.

Sla voortaan ook freemium-spelletjes over; je hebt meer plezier van een spel waar je misschien één keertje ¤1 aan uitgeeft (als je per se mobile games wilt spelen) dan aan een freemium-spel, hoe mooi het ook moge lijken. Je bent dan niet langer je eigen hoofd, je vrienden op sociale media en/of je portemonnee tot last.

Dit stuk zal vast bagger zijn, ik ben ernstig vermoeid maar ben toch gaan schrijven.

Hoe klein is een nanodeeltje?

Door BeefHazard op woensdag 2 april 2014 22:41 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 5.093

Ik moest voor school een stuk schrijven over de gevaren van nanotechnologie. Eerste stap? Uitleggen hoe klein een nanodeeltje wel niet is. Zeggen dat je het hebt over 1,0*10^-9 meter maakt niet echt duidelijk hoe belachelijk klein nano wel niet is. Daarom legde ik het even uit. Het is uiteraard in de wij-vorm geschreven want het was een groepsopdracht. En omdat jullie Tweakers ook niet vies zijn van wat wetenschappelijk gelul, plak ik het hier ook maar even. Komt 'ie

Hoe klein is een nanodeeltje nu eigenlijk? Klein. Als goede bèta’s zeggen wij dan: Een nanodeeltje is ongeveer tussen de 1 en 100 nanometer (1nm = 1*10^-9 meter). Spreekt dat tot de verbeelding? Nee.

Laten we het even inzichtelijk maken. Pak een voetbal, leg hem in je tuin en start Google Earth. Kijk eventjes uit het raam naar die mooie voetbal. Zoom in op je huis, bedenk waar die bal ligt en schat in hoe groot die bal ongeveer zou zijn op de satellietfoto. Zoom uit tot je de aarde vanuit de ruimte bekijkt. Die bal zie je niet meer. Sterker nog, je huis zie je niet meer. Je ziet je dorp niet eens meer. En pas als je heel goed kijkt zou je Nederland kunnen onderscheiden van de rest van de wereld. Onze aarde is gigantisch wanneer je het vergelijkt met die voetbal.

Laten we gaan rekenen om het wetenschappelijk te houden. We nemen een normale voetbal - maat 5. Het type waarmee de profvoetballers in bijvoorbeeld de Eredivisie spelen. Deze ballen hebben een diameter van zo’n 23 centimeter. Dat wil zeggen: 2,3*10^-1 meter. Onze aarde is zo’n 12742 kilometer in diameter. Dat wil zeggen: 12742000 meter. Wetenschappelijk gezegd: 1,3*10^7 meter. Dat betekent dat de diameter van de voetbal slechts 117,69*10^-9 ofwel één zeventienhonderdnegenenzestig miljardste deel is van de diameter van de aarde.

Laten we uitgaan van een nanodeeltje dan 1nm in diameter is. Dat nanodeeltje heeft dus een diameter van 1,0*10^-9 meter. Je voetbal is nog niet veranderd. De diameter daarvan is nog steeds 2,3*10^-1 meter. Dat betekent dat het nanodeeltje 14,35*10-9, één vierhonderdvijfenderdig miljardste van de voetbal is. De getallen komen natuurlijk niet exact uit maar op de schaal van de machten mogen wij uiteraard zeggen dat de verhouding sterk op elkaar lijkt. Een nanodeeltje staat tot een voetbal zoals een voetbal tot de aarde staat.