Hoe klein is een nanodeeltje?

Door BeefHazard op woensdag 2 april 2014 22:41 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 5.093

Ik moest voor school een stuk schrijven over de gevaren van nanotechnologie. Eerste stap? Uitleggen hoe klein een nanodeeltje wel niet is. Zeggen dat je het hebt over 1,0*10^-9 meter maakt niet echt duidelijk hoe belachelijk klein nano wel niet is. Daarom legde ik het even uit. Het is uiteraard in de wij-vorm geschreven want het was een groepsopdracht. En omdat jullie Tweakers ook niet vies zijn van wat wetenschappelijk gelul, plak ik het hier ook maar even. Komt 'ie

Hoe klein is een nanodeeltje nu eigenlijk? Klein. Als goede bèta’s zeggen wij dan: Een nanodeeltje is ongeveer tussen de 1 en 100 nanometer (1nm = 1*10^-9 meter). Spreekt dat tot de verbeelding? Nee.

Laten we het even inzichtelijk maken. Pak een voetbal, leg hem in je tuin en start Google Earth. Kijk eventjes uit het raam naar die mooie voetbal. Zoom in op je huis, bedenk waar die bal ligt en schat in hoe groot die bal ongeveer zou zijn op de satellietfoto. Zoom uit tot je de aarde vanuit de ruimte bekijkt. Die bal zie je niet meer. Sterker nog, je huis zie je niet meer. Je ziet je dorp niet eens meer. En pas als je heel goed kijkt zou je Nederland kunnen onderscheiden van de rest van de wereld. Onze aarde is gigantisch wanneer je het vergelijkt met die voetbal.

Laten we gaan rekenen om het wetenschappelijk te houden. We nemen een normale voetbal - maat 5. Het type waarmee de profvoetballers in bijvoorbeeld de Eredivisie spelen. Deze ballen hebben een diameter van zo’n 23 centimeter. Dat wil zeggen: 2,3*10^-1 meter. Onze aarde is zo’n 12742 kilometer in diameter. Dat wil zeggen: 12742000 meter. Wetenschappelijk gezegd: 1,3*10^7 meter. Dat betekent dat de diameter van de voetbal slechts 117,69*10^-9 ofwel één zeventienhonderdnegenenzestig miljardste deel is van de diameter van de aarde.

Laten we uitgaan van een nanodeeltje dan 1nm in diameter is. Dat nanodeeltje heeft dus een diameter van 1,0*10^-9 meter. Je voetbal is nog niet veranderd. De diameter daarvan is nog steeds 2,3*10^-1 meter. Dat betekent dat het nanodeeltje 14,35*10-9, één vierhonderdvijfenderdig miljardste van de voetbal is. De getallen komen natuurlijk niet exact uit maar op de schaal van de machten mogen wij uiteraard zeggen dat de verhouding sterk op elkaar lijkt. Een nanodeeltje staat tot een voetbal zoals een voetbal tot de aarde staat.

Minder!

Door BeefHazard op vrijdag 21 maart 2014 13:11 - Reacties (20)
Categorie: -, Views: 4.432

Minder!

Een woord, het zet heel Nederland op zijn kop. Van de hoofdredacteur van het RTL Nieuws tot de redacteur van NRC Handelsblad, de media kotsen Geert Wilders massaal uit. Men is hem zat. C'est ça. Dit was de lijn Geert, en die overtreed jij nu. Zo luidt de algemene opinie. De Speld kan zijn lol niet op.

Duizenden, tienduizenden aangiftes druppelen binnen. Zoveel zelfs, dat het OM geen idee meer heeft hoeveel het er nu precies zijn. Op Twitter is een rel ontstaan, veelal tussen mensen van Marokkaanse afkomst en slecht geïnformeerde PVV-aanhangers. De tranen biggelen mij over de wangen als ik de argumenten van PVV-aanhangers lees. Zijn deze mensen echt zo dom, of spelen ze het maar?

Ze zijn echt zo dom. Ze geloven echt dat Geert eventjes alle kutmarokkaantjes het land uit trapt en dat we dan weer in het Utopia leven waar we altijd geleefd hebben. Het zijn de Sjaak en Anita's die op de bank hangen omdat een Poolse truckbestuurder Sjaak heeft weggeconcureerd. Nieuw werk zoeken? Nee, we trappen die Polen eruit. Dan kan Sjaak weer zoals altijd lekker in z'n vrachtwagen rijden.

Terug bij Wilders. Een perfect uitgedachte strategie. Hij wist dat als hij dit zou zeggen, hij voor commotie zou zorgen. Dat heel Nederland over hem zou praten. Dat bloggertjes die geen fuck te zeggen hebben zoals ik over hem zouden praten. Dat wij van hem zouden walgen. Dat wij hem gingen vergelijken met Hitler. Laat ik daarmee beginnen. Ik ga Geerts plan helemaal uitvoeren. Ik heb het gevoel dat ik mensen daarmee kan laten zien wie hij echt is, hoe walgelijk hij is. En hoe hij ongelijk heeft. Maar dat zal dus vast niet.

Geert Wilders is de nieuwe Adolf Hitler. Een PvdA-politicus mag het niet zeggen. Ik wel. Ik vind dat Geert Wilders een bedreiging voor de samenleving is. Voor Nederland. Voor onze economie. Voor onze morele waarden. Hij ziet een probleem; er zijn mensen, vooral jongeren, die zich misdragen. Dat is helemaal waar. Ik ga niet zeggen dat er geen problemen zijn. Ik ga niet ontkennen dat deze kutkindertjes criminelen zijn. Ik heb een tijdje vrijwilligerswerk gedaan in een jongerencentrum. Geloof me, daar gaan dingen mis. Ze zijn vals. Ze misbruiken de faciliteiten van Nederland. Dat is helemaal waar. Ik kan me er ook aan ergeren. Maar de PVV zit er finaal naast. Waarom? Dat ga ik uitleggen.

Als je een probleem hebt, zoek je een passende oplossing die zo min mogelijk schade aanricht voor alle betrokkenen. Indien je last hebt van bepaalde jongeren die niet snappen hoe je met respect omgaat met andere mensen. Wat denkt Geert dat we moeten doen? De grenzen sluiten. De Gulden terug. De Marokkanen eruit. Uit de EU. Ik zal de gevolgen snel opsommen.
  • BNP Nederland daalt
  • Economie zakt in elkaar. Te veel werk, te weinig mensen
  • Sluiting haven Rotterdam, de grootste mainport en bron van circa 300.000 banen (bron)
  • Meer bezuinigingen want minder belastingbetalende mensen
  • Voortaan weer erg inefficiënt reizen want paspoortcontroles aan de grenzen
Wilders pakt bovendien een bevolkingsgroep. Dat is laag. Ik ken heel veel autochtone, blanke, Nederlandse kinderen die echt niet onderdoen voor hun Marokkaanse vrienden. Dat Marokkanen makkelijker te herkennen zijn vanwege hun huidskleur hoeft nog niet te maken dat zij allemaal het land uitgezet moeten worden. Als ik het anders formuleer draait eenieders maag om. Wilders wil een etnische minderheid deporteren.


Heel mooi beschreven allemaal, maar als je zelf niet oppert hoe het wél moet is dat nutteloos

Daarom vertel ik ook met plezier hoe het wél moet. Ik zag laatst op TV Eberhart van der Laan, burgemeester van Amsterdam, uitleggen waarom hij vindt dat het aan te pakken is. We moeten dit probleem bij de bron aanpakken. Symptoombestrijding is dom. We moeten ouders van deze kutkinderen coachen, ze leren hoe ze hun kind moeten straffen. Het kind leren respect te hebben voor anderen. Voor vrouwen. Het is goed mogelijk, we hoeven helemaal geen strenge Nazi-maatregelen te treffen. Zoek naar een vredige oplossing, dit probleem is zo groot nog niet. Als ouders weten hoe ze hun kind discipline aanleren worden het keurige jongens en meiden die onze samenleving draaiende houden.

Een boek dat je wél zou willen lezen

Door BeefHazard op woensdag 19 maart 2014 18:59 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 3.892

Mijn vriend Johan is een briljant mens. Misschien ken je hem wel van een open brief aan de NS die hij op Facebook plaatste en die prompt 13.000 likes kreeg. Hij is de eigenaar van damnfresh.com, waar hij originelee ideeën verzamelt. Zweverig? Nee, dat valt hier op Tweakblogs wel te vinden. Johan is bezig met een boek, eentje die je wél graag zou lezen, in tegenstelling tot boeken van handophouders of scheerproductpromoters. Ik laat jullie een klein stukje lezen:

Dat je als vrouw in de ochtend telkens weer tien minuten vrijmaakt om een gezond portie make-up op je gezicht te doen, ja, ik kan dat wel begrijpen. Wij mannen hebben het makkelijk inderdaad. Dagcrème is inmiddels vrij normaal geworden, mijn huid schreeuwt er na een douchebeurt om. Wie weet doen wij heren over een jaar of twintig ook wel aan een lichte vorm van oogschaduw. Met de nadruk op die lichte vorm, want of je nu een mannelijke of vrouwelijke make-up-bezit(s)ter bent, ga er toch alsjeblieft niet mee om alsof het de bedoeling is dat je je volledige gezicht hoort te verbergen. Een beetje make-up doet wonderen inderdaad, maar laat die wonderlijke verdwijntrucs echt maar aan je gemiddelde freelance goochelaar over. Pukkeltjes verbergen snap ik. Je huid flipt, jij flipt, je hele school- of werkdag flipt. Je moeder of partner zeurt ondertussen dat je echt minder chocolade moet eten, jij gooit die hormonen het liefst op de ferry naar Newcastle. Pukkeltjes zijn echter niet mijn punt. Ik doel meer op de situaties waarin je jezelf langzaam en steeds meer, jaar na jaar, wijsmaakt dat je niet volledig representatief bent zonder die bepaalde (te hoge) dosis aan poeder. Zie het als een oma'tje dat eenzaam op haar stoffige kamer acht suikerklontjes in haar koffie gooit. Op 16-jarige leeftijd begon ze onschuldig met slechts één klontje. Je raakt gewend aan je gewoontes, en doet er zonder dat je het doorhebt nog een schepje bovenop. Je kunt jezelf gek maken en gewend raken aan situaties. Ik hoop je iets te kalmeren, zelfs als het al resulteert in slechts een eenmalig poedertje minder. Gun dat huidje wat zon en laat je niet gek maken door advertenties waarin goed uitgelichte vrouwenhuiden eruit zien als gladde babykonten. En wat betreft die advertenties, marketing is in 82% van de gevallen gewoon heel kut, ik gebruik ook potjes wax met de nieuwwaarde van een gemiddeld Afrikaans dorp. Toch kunnen we die eeuwige schoonheidsuitingen niet de schuld blijven geven, we zijn er zelf bij. Ach, tegen wie praat ik nu eigenlijk? Eigenlijk draag ik deze pagina op aan dat ene meisje dat ik vanuit de tram zag, ze liep erbij alsof ze een aanslag op een beautybeurs overleefd had. Van top tot teen bedekt door overbodige poeders, eyeline-achtige pogingen en nog meer afwasbare schoonheid. Ik heb een zwak voor verzorgde lui, echt. Teveel van dat spul doet mij echter denken aan een dicht theaterdoek, zonder dat je daadwerkelijk op dat podium durft te staan.

Goede schrijvers bestaan, echt waar. Maar soms moet je wat beter zoeken.

Rust zacht Nisse

Door BeefHazard op dinsdag 18 februari 2014 00:15 - Reacties (21)
Categorie: -, Views: 5.373

Op maandagavond 17 februari hoor ik het meest verschrikkelijke bericht dat ik op dat moment zou kunnen krijgen. Mijn jeugdvriend en basisschool-klasgenoot Nisse is overleden op op 16-jarige leeftijd. Ik schrijf deze blog om mijn eigen gedachten op orde te krijgen en Nisse te herinneren.

Nisse kwam pas op onze basisschool in groep 4; hij was weggepest op zijn oude school. Met zo'n start heb je het altijd lastig, ook Nisse. Nisse was een vriendelijke jongen maar duidelijk gekweld door zwaar autisme. Omgaan met mensen was dus absoluut niet zijn ding. Ik was een van zijn weinige vrienden; ik vond communiceren met hem ook lastig en het was zeker geen hele normale vriendschap maar het deed mij pijn in m'n hart om deze jongen zo alleen te zien. Hij kon er niks aan doen, hij was anders dan de rest.

Nisse had een lastige tijd op de basisschool met veel pesten. Op het gymnasium - waar ik niet op zat - scheen hij het een stuk meer naar zijn zin te hebben. Toch was Nisse nog steeds geen mensenmens. Ik kwam hem vaak tegen in het dorp en hij groette dan vriendelijk; over het algemeen werd hij gevolgd door zijn moeder die hem altijd onvoorwaardelijk heeft gesteund. Zij was de drijvende kracht achter de kleine sociale successen die Nisse zo nu en dan boekte.

Helaas is het leven van Nisse veel te vroeg tot een einde gekomen toen hij in zijn eentje was en een plotselinge hartstilstand kreeg. Er is een lifeliner gekomen en er is gereanimeerd maar het mocht niet baten. Nisse was heengegaan. Een genie is uit ons midden en zijn ouders hebben een immens verlies te verwerken; zij zijn intensiever bezig geweest met hun kind dan welk ouder dan ook.

Om af te sluiten een prachtige zin uit het nummer Taro van Alt-J over de tragische dood van Robert Capa; geschreven aan zijn vriendin Taro.
The left hand grasps what the body grasps not, le photographe est mort

Rust zacht Nisse, ik onthoud je.
1997-2014.

Nederland Asoland

Door BeefHazard op zaterdag 1 februari 2014 12:30 - Reacties (29)
Categorie: -, Views: 4.220

Wat is dat toch, de laatste tijd? Mensen worden steeds ruwer in de omgang met elkaar. Omdat we elkaar niet kennen, mogen we elkaar de huid volschelden. Mogen we oudere mensen met ‘je’ aanspreken. Mogen we elkaar afblaffen om niks. Etiquette is ver te zoeken vaak, in een restaurant stapt de man gerust zo door de deur voordat de vrouw ook maar de kans krijgt er doorheen te lopen. Op straat zeggen we ’kijk nou uit wat je doet, lul!’ tegen de persoon die langs ons loopt en die ons per ongeluk met het puntje van zijn jas raakt.

Een prachtig voorbeeld overkwam mij afgelopen woensdag. Ik fietste met 3 vrienden terug uit school. Het fietspad was éénrichting en best breed, dus met zijn vieren naast elkaar gaat prima. Als we een bel of een toeter van een brommer horen, gaan we netjes aan de kant. Niemand heeft een probleem. Tot er een soort halve Máxima-Stalin-kruising achter ons reed. De vrouw met een Oost-Europees accent en Zuid-Amerikaans temperament foeterde ons uit omdat we met zijn vieren naast elkaar reden en dat we sloom waren. Dat we in een stroom van zo’n 40 andere leerlingen reden – wij achteraan – ontging haar. Bellen was in haar hoofd niet opgekomen want wij hadden met de ogen in ons achterhoofd haar allang aan moeten zien komen. Geïrriteerde fietsers - vaak wielrenners of tegenliggers zien we wel vaker, maar deze vrouw was totaal onredelijk. .

Ware het niet dat Máximalin naast ons een tirade begon over sloom fietsen en hoe zij zonder motortje ons voorbijkwam en nog vrolijk doorging toen ze voor ons fietste. Opeens stopte ze midden op het fietspad. We fietsten om haar heen en ze begon opnieuw ruzie te zoeken terwijl ze achter ons fietste. Na tweehonderd meter waren de meeste scholieren al afgeslagen en vonden we het tijd om mevrouw even in te halen. De trots van een dagelijks fietsende scholier is niet makkelijk te beschadigen. We haalden haar in en stonden rustig te wachten voor het stoplicht. Daar begon het feest. Ze kwam achter ons staan. Ik keek naar het stoplicht. Nog een halve minuut. Mijn vrienden waren al in een discussie met haar beland. Tenminste, zij schreeuwde ze toe terwijl mijn vrienden haar aan stonden te kijken alsof ze van planeet Zorgon 8 kwam. “Moet je nou kijken, dikkie dik”, zei ze, terwijl ze de buik van één van mijn vrienden vastpakte, “Jij kan niet eens fietsen”. Het stoplicht ging op groen, we reden door, de vrouw schold ons de huid nog vol en wij sloegen af.

Waarom denken mensen tegenwoordig dat ze iedereen mogen beledigen wanneer ze willen, dat ze hun mening op kunnen dringen op alle mogelijke manieren en dat ze boven iedereen staan? Zouden wij met z’n allen respect-bandjes moeten gaan dragen zoals in het voetbal? Grote billboards: “Zonder respect geen Nederland”? Moeten we postbus-51 spotjes gaan maken? Hoe ver gaat dit komen? Gaan we het normaal vinden om op straat uitgescholden te worden? Het zijn vragen die mij vaak bezig houden. Ik woon in een keurig dorp met keurige mensen maar ik weet dat het in de grotere steden al veel erger is. Dat maakt het alleen maar erger. Zullen wij de koning bij een demonstratie zien verschijnen en de woorden zien spreken: ”Hou gewoon even allemaal jullie bek en rot lekker op naar huis.”? Dat specifieke geval vraag ik me af, maar met zijn allen zijn we wel aan het verruwen. Een slechte ontwikkeling, als je het mij vraagt. Zo streng en strak als de etiquetteregels vijftig jaar geleden waren hoeft echt niet, maar een beetje fatsoen kunnen we echt wel gebruiken.